Afscheid

Afscheid!

Liefste marraine, vandaag moeten we jou jammer genoeg laten gaan. We nemen afscheid van iemand die ik altijd heb gezien als een heel sterke madam met een ongelooflijk karakter en temperament. Een stijfkop pur sang die nooit zou opgeven en altijd voor haar familie zou opkomen. Maar vooral nemen we afscheid van de meest liefdevolle oma en overgrootmoeder die ik me ooit kon wensen!

Lang heb ik gedacht dat er niks was wat je niet aankon maar toen kwam die verschrikkelijke ziekte. De strijdlust en de manier waarmee je met je ziekte bent omgegaan, tonen nog eens aan hoe sterk je was. Zelfs nadat je de boodschap had gekregen dat de kanker aan het langste eind zou trekken, bleef je optimistisch en vertelde je dat je zou blijven vechten voor iedere dag die je nog zou krijgen. Het was een moedige strijd maar jammer genoeg één die je niet kon winnen.

Maar vandaag wil ik niet alleen stil staan bij die heel emotionele en zware laatste periode maar ook terugblikken op de mooie tijden die we samen mochten beleven. Ik zal nooit vergeten dat, toen ik in de ogen van ons pa weer eens te laat was thuis gekomen na een zware nacht jij het altijd voor me opnam met de legendarische woorden: gij vergeet dat ge ook jong zijt geweest zeker! Altijd klaar om mijn fratsen te bedekken met de mantel der liefde.

Ook mijn liefde voor het voetbal heb ik zeker en vast van jou meegekregen! Zo hoop ik dat je me, als fervent SK supporter, uiteindelijk mijn transfer naar de Sparta hebt kunnen vergeven. Want het duurde meer dan een jaar vooraleer je naar één van mijn matchen bij het eerste elftal kwam kijken.

Verder wil ik je ook bedanken:

Dank je voor je onvoorwaardelijke steun en liefde die ik van je heb gekregen.
Dank je voor de zorgeloze kinderjaren, de vele weekends en alle schoolvakanties dat ik bij jou en bompa mocht doorbrengen.
Dank je voor de levenslessen die je me hebt geleerd.
Dank je om jouw passie voor het koken met me te delen.
Maar ook dank je om me op mijn plaats te hebben gezet wanneer ik iets had mispeutert.
Ook al ben je er nu niet meer, nooit zal ik jou vergeten.
Ik draag je voor altijd in mijn hart.

En verder beloof ik je dat we met ons allen heel goed zorg zullen dragen van bompa en hem zullen steunen waar nodig nu hij zonder jou verder moet.

Slaap zacht lieve marraine!

Liefs, Geoffrey

marraine

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s