We are incurable romantics

Mijn huidige relatie is absoluut niet mijn eerste relatie en net als veel andere jonge gasten ben ik destijds eerst een paar keer met mijn hoofd tegen de muur gelopen vooraleer ik de juiste ben tegen gekomen! De manier waarop is eigenlijk best wel grappig. Als twintiger was ik een enorme losbol die heel zwaar leefde voor zijn werk en in het weekend samen met zijn maten genoot van de mooie dingen des leven (lees maar gerust pintelieren). Tijd voor een serieuze relatie was er dus überhaupt niet!

Maar in het magische jaar 2006 kwam daar verandering in! Mijn eerste wagen was bijna aan vervanging toe en op een druilerige zondag in oktober sleepten mijn ouders me mee naar de showroom van Garage Bastien. Volgens hen omdat de nieuwe Corsa met ingebouwde fietsendrager wel eens interessant kon zijn voor iemand die net met triatlon was gestart en overal zijn fiets mee naartoe nam. Ik had er net twee zware nachten in Amsterdam opzitten en had er maar weinig zin in. Maar daar kwam al snel verandering in,  want de lieftallige dame die me toen te woord heeft gestaan, is ondertussen al bijna tien jaar de vrouw van mijn leven! Je zou dus kunnen stellen dat ik er een serieuze optie heb bijgekregen 😉

Kort na onze eerste ontmoeting volgde een eerste etentje, een eerste cinema en een eerste kus. Uit die eerste kus groeide een mooie relatie waarop ik op de dag van vandaag nog geen seconde spijt heb gehad! In mei 2010 maakte je mij de gelukkigste man op deze aarde door ‘ja’ tegen mij te zeggen. In april 2012 schonk je ons een prachtig zoontje en binnen een paar weken mogen we als absolute kers op de taart ons tweede kindje verwelkomen!

31370_1395179634168_7344019_n

Wat voor velen een toevallige ontmoeting op een alledaagse zondag zou zijn, was voor mij de kentering in mijn leven. De ommezwaai die mijn leven weer op de rails kreeg en net die persoon in mijn leven bracht die ik nodig had om te kunnen overleven op deze planeet! Jij bent de enige persoon die mij op het gepaste moment een schop onder mijn kont kan geven wanneer dat nodig is en ook de enige persoon die weet wanneer je me best even met rust laat. Wij zijn twee handen op één buik en vullen elkaar perfect aan!

Twee jaar geleden zeiden we dat we onze vijfde huwelijksverjaardag gingen vieren in Corsica. Dat zou dus volgende maand zijn. Maar daar gooide die tweede zwangerschap toch een beetje roet in het eten. Maar uitstel is geen afstel hé. Laten we nu al afspreken om die reis te verleggen naar mei 2020! En om onze vijfde huwelijksverjaardag toch het nodige cachet te geven, dank ik Elisabeth Leenknegt en haar team bij Elisa Lee voor het ontwerpen van deze prachtige ring!

11130263_10206208485632315_6419649160282305527_n

Ik hoop dat jij en ik voor altijd wij zullen zijn!

We are incurable romantics!

Club-Anderlecht

Beste Hans Vandeweghe, jouw column over de topper Club-Anderlecht slaat mij, en vermoedelijk vele anderen met verstomming! Een tijdje geleden heb jij alle commotie rond de tifo van een onthoofde Defour in gang gestoken. Je was gedegouteerd en wat weet ik niet nog allemaal! Al twee thuiswedstrijden op rij proberen de mensen van Blue Army op een positieve manier sfeer in het stadion te brengen. Persoonlijk vind ik dat ze daar al twee keer heel goed in geslaagd zijn. Het geeft een beladen topper een positief cachet mee nog voor de wedstrijd goed en wel is begonnen. Er was niks provocatiefs aan en toonde alleen maar aan hoe de supporters achter hun ploeg staan. Ik denk dat die van Anderlecht liever zoiets zien dan die andere tifo op Standard van een tijdje geleden. Of ben ik verkeerd?

10409196_10153352186388254_220777442323551772_n

Voetbaltechnisch gezien had de topper weinig om het lijf. Weinig diepgang, veel gemiste kansen (vooral voor Anderlecht dan), foutieve arbitrage en veel afval in het spel! Maar op het eind moeten we, als supporter, toch stellen dat deze topper alle ingrediënten bevatte die een topper moet bevatten: spanning, sfeer, tragedie, euforie en toch ook doelpunten. Heel wat anders dan die andere topper de dag voordien Chelsea – Manchester United waar er, op één flits na, niks te beleven viel. Voor ons, de gewone supporter, is zo’n topper een uitlaatklep waarin we de wekelijkse beslommeringen kunnen vergeten en waar veel emoties mee gepaard gaan. Emoties, gaande van vreugde bij winst tot zelfs woede bij verlies. Zo lang er geen geweld mee gepaard gaat, vind ik het geweldig hoe 22 spelers en 1 bal duizenden mensen in vervoering kunnen brengen! Uit je column blijkt dat jij dat euforische door de jaren heen onderweg bent kwijt gespeeld. Vermoedelijk kunnen enkel nog spelers als Messi en Ronaldo jou tot tranen toe bewegen met hun fluwelen baltoetsen en passes! Ook al is onze competitie misschien minder hoogstaand dan al die andere, wij als Club supporter beleven een droomseizoen en dit op alle vlakken. Ook in de voorbije jaren toen het minder ging zijn wij altijd achter onze ploeg blijven staan. Club en zijn supporters zou je kunnen omschrijven als een geslaagd huwelijk waarbij ze elkaar zowel in goede als kwade dagen blijven ondersteunen! Voor eeuwig en altijd! Jouw mening over deze topper en de acties van Blue Army interesseren ons dus niet! Wij blijven lekker genieten van de play-offs en kijken reikhalzend uit naar de resterende 7 matchen. En moesten we op het eind van de rit niet aan het langste eind trekken dan zullen we daar enorm over teleurgesteld zijn. Maar bij de start van de volgende competitie staan we gewoon terug op post om onze ploeg naar vele mooie overwinningen te schreeuwen. No sweat, no glory!

Bekerfinale 2015

Meteen nadat duidelijk was dat Club – Anderlecht de bekerfinale voor 2015 was, stelde ik alles in het werk om tickets te bemachtigen. Gezien we geen Club abonnees zijn, was wel onmiddellijk duidelijk dat dit niet gemakkelijk ging zijn! Gezien de tegenstander was de vraag uitermate groot! Door me, samen met mijn schoonbroer, lid te maken van de supportersvereniging Blauw Zwart Vlaamse Ardennen Ronse ‘56’ bestond er eventueel een waterkans om tickets te bemachtigen. En net wanneer ik alle hoop had opgegeven, kreeg ik maandagmorgen telefoon met de melding dat we erbij konden zijn! Een eerste vreugdedansje kon er toen al af!

Gisteren zijn we om 15u vanuit Ronse vertrokken en reden we heel vlot tot in Brussel centrum. Daar aangekomen, was het echter lang aanschuiven gezien de vele bussen en wagens die onderweg waren naar het stadion! Maar op dat ogenblik kon ons dat allemaal niet deren. We waren onderweg naar een hopelijk sfeervolle en mooie wedstrijd. Overal om ons heen zagen we lachende gezichten en massa’s sfeer. Dit moest onze avond worden, dit ging onze beker worden! Omstreeks 17u30 hadden we eindelijk parking gevonden en waren we onderweg naar het stadion. Zelden zo veel blauw zwarte kleuren in Brussel gespot moet ik zeggen!

ScreenShot

Eens binnen in het stadion was er niks meer te merken van de vrolijkheid en was de spanning te snijden! Wat een verschil met de vorige twee bekerfinales die ik met Club mocht mee maken! Veel verbale provocatie en spielerei maar dat heeft zo’n bekerfinale toch een beetje nodig. Het feit dat de wedstrijd door omstandigheden een half uurtje later begon, maakte het er ook niet veel beter op … Voor de Club fans werd de sfeer een klein beetje gebroken bij de voorstelling van de Anderlecht spelers. ‘Olivier Deschat’ en ‘Makro Marin’ op de schermen zien verschijnen, zorgde voor hilariteit maar dergelijke blunders zouden op dat niveau toch niet mogen. Of zat er stiekem een Club fan aan de knoppen?

De wedstrijd ging van in het begin goed op en af en toen De Sutter ons na een klein kwartier op voorsprong bracht, was het springen en dansen overal op de tribunes (bij de Club supporters wel te verstaan) Na dat eerste doelpunt had ik de indruk dat Club Anderlecht aan de bal liet en verder controle over de wedstrijd hield. Anderlecht was in de eerste helft zelden gevaarlijk waardoor er geen vuiltje aan de lucht was. De tweede helft begon een beetje aarzelend en in de beginfase werden er twee doelpunten afgekeurd van ons. Als je in het stadion zit, kan je echt niet oordelen over al dan niet buitenspel of fout maar bon, je voelt het dan wel al een beetje aankomen! Het laatste offensief leverde hen nog een doelpunt op en net als vele anderen dacht ik dat er verlengingen zaten aan te komen. Met die match van donderdag in de benen vreesde ik echt dat we dan ten onder gingen gaan!

Maar dan was daar Lior Refaelov met die schitterende trap! Al een volledige tweede helft kwam hij nog amper in zijn spel met veel slechte passes en balverlies en dan boenk erop! Prachtige volley met links en boeken toe voor Anderlecht. De beker was van ons en het feestje dat daarop volgde, was er eentje dat mee de geschiedenis ingaat en voor altijd in mijn geheugen gegrift staat!

Ook al oogt het niet altijd even mooi, dit Club heeft op het terrein een oerdegelijke organisatie en hangt zodanig aan elkaar als team dat het collectief het meestal haalt van het individueel talent van de tegenstander! Dit Club bevat spelers als een Simons, Vormer en Ryan die elke wedstrijd willen winnen en er altijd vol voor gaan. Voor zo’n spelers ga ik graag naar het stadion en ik denk dat vele andere Club supporters me daarin volgen!

Dus, Club Brugge, bij deze een dikke merci voor de schitterende apotheose van deze bekercampagne! We hebben lang moeten wachten op deze prijs maar we genieten er des te meer van! Geniet nu van twee weken rust en ga er dan weer vol tegenaan in de playoffs want dat feestje van gisteren, dat smaakt echt naar meer!!

De Ideale Wereld

Gisteren was het zo ver! Ons allerbeste Katrien Van Den Bussche, werkzaam voor SBS als account manager had plaatsen gereserveerd om een opname van De Ideale Wereld bij te wonen! Zelf had ik nog nooit een televisieopname bijgewoond. Ik was dan ook vrij benieuwd eindelijk eens te zien hoe zo’n programma tot stand komt!

Om 18u15 werden we al verwacht op de kantoren van Woestijnvis. Vrij strak als je tot 16u45 werkt en dan vanuit Ronse richting Vilvoorde moet! Na het werk snel een mooi gestreken hemd aangetrokken en meteen vertrokken! Alles ging goed tot ik in Halle omstreeks 17u45 de ring rond Brussel op moest. Bijna meteen stilstaand verkeer en lange file! Aangezien ik nog 30 km te gaan had, wist ik al meteen dat 18u15 niet meer haalbaar was!! Uiteindelijk ben ik om 18u50 de parking van Woestijnvis opgereden en kon ik nog net mee naar binnen om de opname bij te wonen. Vijf minuten later en ik had er voor niks gestaan!

Wat me meteen opviel, is dat die studio’s in het echt minder groot zijn dan ze eruit zien op tv! Maar ik vond dat niet erg want dat maakt het een stuk gezelliger hé! De ‘Jo met de banjo’ van dienst was echt een top kerel die er meteen goed de sfeer in bracht. En wanneer de gladiatoren op het toneel verschenen, viel me op dat er een heel goeie band was met het publiek. Zowel Otto-Jan, Michiel als Jelle maakten tijd voor een babbeltje en stonden open voor een gesprek met de ‘fans’ ! Centrale gast en slachtoffer van dienst was Goedele Wachters maar achteraf gezien stond die, als serieus nieuwsanker, toch mooi haar vrouwtje tussen al dat mannelijk geweld. Samen met de andere mensen in het publiek hebben we gelachen van begin tot eind!

Ook al staan de presentatoren gekend om hun hoog humoristisch gehalte, toch moet gezegd worden dat het echte vakmensen zijn! Om ons een half uurtje te entertainen zijn die toch uren in de weer met voorbereidingen, het maken van filmpjes en nog vele andere dingen. De tijd en aantal manuren dat in één zo’n aflevering kruipt, is dus immens groot maar je zag wel dat het volledige team zich zelf ook enorm amuseerde en dan wegen die lange uren toch iets minder door denk ik.

Om af te sluiten zou ik willen zeggen dat ik me enorm goed heb geamuseerd en dat het zeker voor herhaling vatbaar is. Daarom niet alle weken want daarvoor is de afstand van Ronse naar Vilvoorde net iets te groot! En ondanks wat Goedele ook mocht beweren Otto-Jan, die eerste televisiester hebben jullie echt wel verdiend! Had elk tv-programma een team zoals dat van Otto-Jan Ham waren we een stap dichter bij een Ideale Wereld! Is dat geen Twitter-tegel waard?

ScreenShot

Bij het naar buiten gaan, kon ons gezellig gezelschap nog snel op de foto met de grootste ster van deze jaargang, de Sociaal Incapabele Michiel. Met dank aan Céline Stevens van Égu voor het ter beschikking stellen van haar smartphone en foto 😉

lNDeF-4G

It’s the final countdown

Iedereen weet ondertussen al dat mijn vrouw en ik in blijde verwachting zijn van ons tweede kindje. Ondertussen is Bren 29 weken ver en gisteren was het weer zo ver. De maandelijkse controle bij de gynaecoloog. Die zwangerschapsbezoekjes aan de gynaecoloog wil ik voor geen geld ter wereld missen! Ook al zijn het wazige beelden en herken je niet veel meer dan een hoofdje of handjes en voetjes op de echo, toch voel je vanaf die eerste echo een enorme verbondenheid met dat prachtige schepseltje. Vooral bij het horen van de hartslag! Ook al is het nog maar een paar millimeter groot, toch pompt dat hartje al ongelooflijk hard, een echt natuurfenomeen als je het mij vraagt.

Aangezien de praktijk van dokter Vrijens (what’s in a name) in Gent ligt, is dat telkens een race tegen de klok om er tegen 19u te geraken! Vooral nu dat schitterende mobiliteitsplan van Gent zorgt voor een hele drukke avondspits … Maar bon, na veel zwoegen en zweten waren we gisteren net op tijd voor onze afspraak.

Na de verplichte bloeddrukmeting en weging (van mijn vrouw wel te verstaan!) was het tijd voor de echo. Allebei waren we er sterk van overtuigd dat ons Lelie eindelijk kleur ging bekennen. Net als Levi die als fictieve naam Luigi kreeg, gaven we de baby opnieuw een fictieve naam. Gezien we de eerste keer voor een mannelijke fictieve naam kozen, werd er deze keer gekozen voor een vrouwelijke fictieve naam: Lelie. Leuk om vermelden, is dat Levi zijn volledige naam na de geboorte Levi Luigi Lejeune (oftewel L.L. Cool L voor de vrienden) is geworden!

Het begin van de echo was veelbelovend. Zelf konden we meteen het hoofdje en de armen herkennen. Nadien wees de dokter ons op het hartje, nieren en blaas en zo zakte hij stilaan verder naar beneden. Maar net als bij de vorige echo’s hadden we dikke pech! Het geslachtsorgaan lag opnieuw in een ruimte met amper vruchtwater waardoor er niet veel meer dan een gok van de gynaecoloog zou komen. Aangezien Levi tot de zevende maand van de zwangerschap zogezegd een meisje was en toen plots toch een jongen bleek te zijn, hebben we dr. Vrijens echter verboden om te gokken. Hierdoor stonden we een bloedproef en tien minuten later op de stoep, ergens te velde in Gent, nog altijd in het ongewisse over het geslacht van onze toekomstige spruit! Dus al diegene die denken dat we jullie zand in de ogen strooien om het geslacht te verzwijgen, we weten het echt niet en geloof mij, ik begin er zelf ook  de muren van op te lopen!

Het plezante hieraan is uiteraard dat we ons niet kunnen verspreken. Minder plezant is de impact op de praktische kant van de zaak. Moest het een jongen zijn, kunnen we gemakkelijk kleertjes van Levi van de zolder halen maar als het een meisje is, moet er dringend geshopt worden. Allee, dat zegt Bren toch! Idem voor het geboortekaartje of aanmaken van de geboortelijst. Zo lang je het geslacht niet kent, weet je niet goed welke kant op te gaan. En aangezien eind mei er sneller zal zijn dan we kunnen vermoeden, hebben we dus nog heel wat werk voor de boeg!

Moesten er zich in tussentijd geroepen voelen om een gokje te wagen op het geslacht en datum van bevalling, dan mag dat gerust. Wij zullen alles nauwkeurig bijhouden en de eventuele winnaar met een passende attentie verrassen!

11042987_10205878163334464_6871943066405960566_n

Getekend, toekomstige papa van 2!

Lego fanatic

Van kleins af ben ik al fan van Lego. Als kind en zelfs als jonge puber had ik uren speelplezier aan mijn bouwdoos. Inderdaad, bouwdoos want meer dan één heb ik er nooit gehad: een echt ridderkasteel. En toch ging ze nooit vervelen! Een verklaring zou kunnen zijn dat ik enig kind ben en niet meteen kameraadjes in de buurt had wonen waardoor ik me vaak op mijn eentje moest zien te vermaken. Waar de bouwdoos in tussentijd naartoe is, weet ik niet. Ik meen te weten ze ooit, samen met mijn arsenaal G.I. Joe’s en Masks (wie kent die nog??),  te hebben meegegeven aan een buurjongen die was geëmigreerd naar de Verenigde Staten. Voor zijn kinderen aangezien die daar amper tot niet meer te verkrijgen waren behalve als collector item!

Een aantal jaar geleden kochten we een Nintendo Wii en vrij toevallig ontdekte ik het Lego Star Wars game. Een leuke
game waarbij niet al te veel moet worden nagedacht, leuke graphics en barstensvol humor. Een ideaal tijdverdrijf om de gedachten te verzetten dus. In tussentijd gingen de makers van het game op hetzelfde elan verder en namen ze nog vele andere films zoals Harry Potter en Pirates of the Caribbean onder handen. En allen maken ze deel uit van mijn game gallery, hoe stom dat ook mag klinken!

Last but not least volgde natuurlijk ook Lego: The Movie maar die kwam enkel uit op de Wii U. En aangezien er pas een Wii U zal komen als de Wii de geest heeft gegeven, is er voorlopig een einde gekomen aan de verzameling. Alles is dus niet zo fantastisch … je weel wel: Emmet hé!

Om de leegte op te vangen, kocht ik eind 2014 drie gepersonaliseerde minifiguurtjes via de site van mijn blokje en met de nodige verbeelding kan je er ons gezinnetje echt wel in herkennen! We gebruikten die om de zwangerschap van Bren op een originele manier te kunnen aankondigen op Facebook. Hierna verdwenen de figuurtjes jammer genoeg in een lade.

Vorige week kwam hier echter verandering in. Op Pinterest en andere kanalen vind je altijd wel weer super originele foto’s terug van bepaalde filmscènes die tot in detail volledig worden nagebouwd. Van daaruit groeide het idee om de figuurtjes dagelijks te gaan gebruiken in een grappige en originele setting. De meeste en leukste reacties op de foto’s komen er via Facebook maar ook via Instagram. Hieronder alvast enkele beelden van de voorbije dagen. Alle andere kan je ontdekken op mijn Instragram account GOOF10

31bd4e3aef05595c89e42cb2b27b8408   7b739b79e79713e126a607a962887d6d   f4e37a38e8f67bd8701dd4f009927d29   e3ef8a40ce2ef4c18fc4a9ef20f35bd8

Zo lang ik inspiratie heb en er leuke reacties blijven komen, ga ik uiteraard door. Al weet ik niet of ik het dagelijks ga kunnen volhouden! Maar we zien wel. In ieder geval zal ik dan toch ergens moeten investeren in een kleine uitbreiding van mijn assortiment. Mensen die Lego’s hebben liggen en er vanaf willen, mogen me uiteraard altijd contacteren! Uw gulle bijdrage zal met veel blijdschap worden aangenomen en verwerkt in mijn Lego project!

Laat mij deze blog simpelweg afsluiten met de term: boys will be boys …

De Lego man!

Een ongeluk is snel gebeurd!

Op basis van onze werkschema’s brengt mijn vrouw ’s morgens Levi naar school en ga ik hem ’s avonds in de opvang gaan ophalen. Iedere avond hebben Levi en ik minstens nog een uur het huis voor ons alleen en kan de pret uiteraard niet op. Spelen, puzzelen en wat weet ik nog allemaal tot mama ons belt om te zeggen dat ze onderweg is naar huis.

Om het voor mama gemakkelijk te maken, gaan wij al op voorhand de garagepoort open maken zodat ze gewoon maar binnen moet rijden. Goede punten scoren zoals ze zeggen! Eens de poort open is, doet Levi niks liever dan zich verstoppen voor mama en gisteren koos hij de wasmand om zich in te verstoppen. Aangezien het een lange, fijne mand is met ondoorzichtige wand moest ik hem helpen om erin te kruipen. Om de fun volledig te maken, verstopte ik me natuurlijk ook. Niks leuker voor een kind van 2,5 jaar om mama als een volleerde actrice te zien schrikken als we tevoorschijn springen.

Gisteren echter kreeg ons spelletje een nare wending. Op het ogenblik dat Levi rechtop sprong om kiekeboe te zeggen, verloor hij zijn evenwicht en viel hij met de mand omver. Aangezien hij weinig tot geen bewegingsruimte had, kon hij niet anders dan meegaan in de val en de klap incasseren. Het kereltje kwam met zijn hoofdje vol op de metalen velg van de wagen terecht … Naast tranen met tuiten zag ik meteen dat zijn hoofdje ernstig aan het bloeden was. Een hoofdwonde bloedt ernstig zegt men en sedert gisteren weet ik dat dit zeker niet gelogen is!

Gelukkig volgde mijn vrouw een cursus EHBO en bleef ze bij dit alles heel rustig. Respect zeg ik want ik wist met mezelf geen raad! Na de wonde goed te hebben uitgespoeld en het bloeden ongeveer was gestopt, was het overduidelijk dat een bezoekje aan het spoed noodzakelijk was! Onderweg naar het ziekenhuis slaagde Bren erin hem rustig te krijgen en bij aankomst werden we meteen goed opgevangen door een verpleegster die de wonde ontsmette en Levi’s hoofdje omzwachtelde in afwachting van de noodzakelijke draadjes!

1

Eens we aangekomen waren in het ziekenhuis ervoer Levi dit alles als een groot avontuur. Het lange wachten in de wachtzaal, gevolgd door het wachten op de dokter in de ziekenhuiskamer. Hij lachte en grolde alsof er geen vuiltje aan de lucht was! Toen Levi dan eindelijk aan de beurt was, werden er twee hechtingen aangebracht zonder verdoving. Volgens de dokter zou de verdovingsspuit meer pijn doen dan het hechten zelf. Eerlijk gezegd werd ik zelf bleek toen de dokter dat zei maar op het ogenblik zelf gaf onze kleine man geen kik en onderging het allemaal zonder tranen! Dikke duim dus!

2

Eind goed, al goed zou je zeggen en uiteindelijk kwam hij er goed van af. En toch is dit hele gebeuren in mijn kleren blijven hangen. Levi’s kleertjes en die van ons onder het bloed zien bij het thuiskomen, de film van zijn val die al ettelijke keren weer de revue heeft gepasseerd en last but not least het schuldgevoel! Ik heb hem in die mand geholpen waardoor ik me niet van de indruk kan ontdoen dat het mijn fout is dat hij die tuimeling heeft gemaakt …

Op het eind van de rit besef je eigenlijk dat hoe klein of groot ze ook zijn, je hen nooit tegen alles zal kunnen beschermen! En dat het leven een leerschool blijft die je met vallen en opstaan dagdagelijks moet ondergaan. Die ongevallen zijn part of life! En hoe stoer ik me ook voordoe, gisteren is toch maar gebleken dat ik een klein hartje heb!

Getekend, de weekhartige vader 😉