Nieuw leven!

Sedert 22 mei is ons gezinnetje een stukje rijker geworden met de geboorte van ons zoontje Aiden. En als er iets is wat we kunnen zeggen dan is het wel dat Aiden voor een knallende binnenkomer heeft gezorgd! Na 9 maanden in mama’s buik kon hij niet snel genoeg in mama’s armen liggen waardoor de gynaecoloog het verloskwartier zelfs niet heeft gehaald! Gelukkig konden we rekenen op de op en top professionele vroedvrouwen van het AZ Jan Palfijn die de bevalling vlot lieten verlopen!

1

Als man zeggen dat alles vlot en snel is verlopen, is natuurlijk gemakkelijk om zeggen! Het respect dat ik al had voor mijn vrouw is net zoals na de bevalling van Levi enorm toegenomen. Op het einde van de rit ben je als man toch maar een toeschouwer geweest bij een gebeurtenis dat ons leven op zijn kop heeft gezet. Ik kan alleen maar hopen dat mijn troostende woorden tussen de pijnlijke weeën door een beetje opluchtend en pijnstillend hebben gewerkt!

Voor de fun en animo vroegen we in aanloop naar de bevalling aan onze vrienden en kennissen om een gokje te wagen op datum van geboorte en geslacht. Bijna 99% van alle inzendingen gingen voor een meisje en zelf had ik stiekem ook wel gehoopt op een meisje maar uiteindelijk is het toch een flink kereltje geworden. En ook al hoopte ik stiekem op een dochtertje, toch veroverde dat kereltje vanaf het eerste moment dat ik hem zag meteen mijn hart! En in the end is het geslacht maar bijzaak en primeert het feit dat ze gezond zijn en blijven! En geloof me, Aiden is een gezond kereltje met een goed stel longen! Voor mezelf kan je stellen dat ik meteen 5 jaar van mijn leven kwijt ben, terwijl dit met een dochter wel binnen 15 à 16 jaar het geval was geweest 😉

Bijkomend leuk nieuwtje is dat Bren en ik op 22 mei 2015 onze vijfde huwelijksverjaardag mochten vieren en dat we onszelf dus een heel mooi geschenk hebben gegeven. Normaal gingen we dat vieren met een romantisch reisje naar Corsica maar die plannen hebben we uitgesteld naar onze tiende huwelijksverjaardag. Potentiële babysitters krijgen dus een periode van 5 jaar om uit te vechten waar onze twee hartenbrekers mogen gaan logeren 😉

Ondertussen zijn we al een drietal weekjes verder en begint ons leventje weer zijn gewone gang te gaan. De meeste bezoekjes zijn achter de rug, mijn vaderschapsverlof is afgelopen waardoor we weer in ons vast stramien beginnen terecht te komen. Wat nu al duidelijk is, is dat de stap van één naar twee kinderen op organisatorisch vlak toch heel wat veranderingen met zich mee brengt! Maar met de nodige planning en overleg zullen we ook hier wel onze weg vinden zeker?

Waar we ook niet mogen van klagen, is de manier waarop Levi zijn broertje heeft aanvaard. Eerlijk gezegd had ik hier wel wat schrik voor! Hij is dolblij met zijn broertje en kan nu al niet meer wachten tot Aiden groot genoeg is om samen met hem te kunnen spelen! We moeten hem zelfs temperen in het geven van knuffels en zoentjes!

2

Na de geboorte van Levi besliste ik zijn naam te laten tatoeëren in mijn linkerzij. Levi’s naam staat daar ondertussen al een tweetal jaar mooi te blinken. En ook al was de pijn moeilijk te harden, ook nu zal ik mezelf nog eens op de pijnbank laten leggen en Aiden zijn naam in mijn rechterzij laten plaatsen. Op die manier zal ik mijn beide zonen altijd bij me hebben waar ik ook ga! Lang hoef ik trouwens niet meer te wachten want nu zaterdag mag ik al gaan naar tattoo Leroy voor het meesterwerkje dat Bren zelf heeft ontworpen!

3

Als afsluiter kan ik stellen dat voor ons de cirkel rond is en ons gezinnetje compleet is met twee kinderen. Er hoeven dus geen vragen meer gesteld te worden over nog bijkomende gezinsuitbreiding. Dus, beste vrienden en kennissen, het is aan jullie. Wij kijken al reikhalzend uit naar de babybezoekjes bij jullie want hier gaat het slot op de deur 😉

It’s the final countdown

Iedereen weet ondertussen al dat mijn vrouw en ik in blijde verwachting zijn van ons tweede kindje. Ondertussen is Bren 29 weken ver en gisteren was het weer zo ver. De maandelijkse controle bij de gynaecoloog. Die zwangerschapsbezoekjes aan de gynaecoloog wil ik voor geen geld ter wereld missen! Ook al zijn het wazige beelden en herken je niet veel meer dan een hoofdje of handjes en voetjes op de echo, toch voel je vanaf die eerste echo een enorme verbondenheid met dat prachtige schepseltje. Vooral bij het horen van de hartslag! Ook al is het nog maar een paar millimeter groot, toch pompt dat hartje al ongelooflijk hard, een echt natuurfenomeen als je het mij vraagt.

Aangezien de praktijk van dokter Vrijens (what’s in a name) in Gent ligt, is dat telkens een race tegen de klok om er tegen 19u te geraken! Vooral nu dat schitterende mobiliteitsplan van Gent zorgt voor een hele drukke avondspits … Maar bon, na veel zwoegen en zweten waren we gisteren net op tijd voor onze afspraak.

Na de verplichte bloeddrukmeting en weging (van mijn vrouw wel te verstaan!) was het tijd voor de echo. Allebei waren we er sterk van overtuigd dat ons Lelie eindelijk kleur ging bekennen. Net als Levi die als fictieve naam Luigi kreeg, gaven we de baby opnieuw een fictieve naam. Gezien we de eerste keer voor een mannelijke fictieve naam kozen, werd er deze keer gekozen voor een vrouwelijke fictieve naam: Lelie. Leuk om vermelden, is dat Levi zijn volledige naam na de geboorte Levi Luigi Lejeune (oftewel L.L. Cool L voor de vrienden) is geworden!

Het begin van de echo was veelbelovend. Zelf konden we meteen het hoofdje en de armen herkennen. Nadien wees de dokter ons op het hartje, nieren en blaas en zo zakte hij stilaan verder naar beneden. Maar net als bij de vorige echo’s hadden we dikke pech! Het geslachtsorgaan lag opnieuw in een ruimte met amper vruchtwater waardoor er niet veel meer dan een gok van de gynaecoloog zou komen. Aangezien Levi tot de zevende maand van de zwangerschap zogezegd een meisje was en toen plots toch een jongen bleek te zijn, hebben we dr. Vrijens echter verboden om te gokken. Hierdoor stonden we een bloedproef en tien minuten later op de stoep, ergens te velde in Gent, nog altijd in het ongewisse over het geslacht van onze toekomstige spruit! Dus al diegene die denken dat we jullie zand in de ogen strooien om het geslacht te verzwijgen, we weten het echt niet en geloof mij, ik begin er zelf ook  de muren van op te lopen!

Het plezante hieraan is uiteraard dat we ons niet kunnen verspreken. Minder plezant is de impact op de praktische kant van de zaak. Moest het een jongen zijn, kunnen we gemakkelijk kleertjes van Levi van de zolder halen maar als het een meisje is, moet er dringend geshopt worden. Allee, dat zegt Bren toch! Idem voor het geboortekaartje of aanmaken van de geboortelijst. Zo lang je het geslacht niet kent, weet je niet goed welke kant op te gaan. En aangezien eind mei er sneller zal zijn dan we kunnen vermoeden, hebben we dus nog heel wat werk voor de boeg!

Moesten er zich in tussentijd geroepen voelen om een gokje te wagen op het geslacht en datum van bevalling, dan mag dat gerust. Wij zullen alles nauwkeurig bijhouden en de eventuele winnaar met een passende attentie verrassen!

11042987_10205878163334464_6871943066405960566_n

Getekend, toekomstige papa van 2!

Een ongeluk is snel gebeurd!

Op basis van onze werkschema’s brengt mijn vrouw ’s morgens Levi naar school en ga ik hem ’s avonds in de opvang gaan ophalen. Iedere avond hebben Levi en ik minstens nog een uur het huis voor ons alleen en kan de pret uiteraard niet op. Spelen, puzzelen en wat weet ik nog allemaal tot mama ons belt om te zeggen dat ze onderweg is naar huis.

Om het voor mama gemakkelijk te maken, gaan wij al op voorhand de garagepoort open maken zodat ze gewoon maar binnen moet rijden. Goede punten scoren zoals ze zeggen! Eens de poort open is, doet Levi niks liever dan zich verstoppen voor mama en gisteren koos hij de wasmand om zich in te verstoppen. Aangezien het een lange, fijne mand is met ondoorzichtige wand moest ik hem helpen om erin te kruipen. Om de fun volledig te maken, verstopte ik me natuurlijk ook. Niks leuker voor een kind van 2,5 jaar om mama als een volleerde actrice te zien schrikken als we tevoorschijn springen.

Gisteren echter kreeg ons spelletje een nare wending. Op het ogenblik dat Levi rechtop sprong om kiekeboe te zeggen, verloor hij zijn evenwicht en viel hij met de mand omver. Aangezien hij weinig tot geen bewegingsruimte had, kon hij niet anders dan meegaan in de val en de klap incasseren. Het kereltje kwam met zijn hoofdje vol op de metalen velg van de wagen terecht … Naast tranen met tuiten zag ik meteen dat zijn hoofdje ernstig aan het bloeden was. Een hoofdwonde bloedt ernstig zegt men en sedert gisteren weet ik dat dit zeker niet gelogen is!

Gelukkig volgde mijn vrouw een cursus EHBO en bleef ze bij dit alles heel rustig. Respect zeg ik want ik wist met mezelf geen raad! Na de wonde goed te hebben uitgespoeld en het bloeden ongeveer was gestopt, was het overduidelijk dat een bezoekje aan het spoed noodzakelijk was! Onderweg naar het ziekenhuis slaagde Bren erin hem rustig te krijgen en bij aankomst werden we meteen goed opgevangen door een verpleegster die de wonde ontsmette en Levi’s hoofdje omzwachtelde in afwachting van de noodzakelijke draadjes!

1

Eens we aangekomen waren in het ziekenhuis ervoer Levi dit alles als een groot avontuur. Het lange wachten in de wachtzaal, gevolgd door het wachten op de dokter in de ziekenhuiskamer. Hij lachte en grolde alsof er geen vuiltje aan de lucht was! Toen Levi dan eindelijk aan de beurt was, werden er twee hechtingen aangebracht zonder verdoving. Volgens de dokter zou de verdovingsspuit meer pijn doen dan het hechten zelf. Eerlijk gezegd werd ik zelf bleek toen de dokter dat zei maar op het ogenblik zelf gaf onze kleine man geen kik en onderging het allemaal zonder tranen! Dikke duim dus!

2

Eind goed, al goed zou je zeggen en uiteindelijk kwam hij er goed van af. En toch is dit hele gebeuren in mijn kleren blijven hangen. Levi’s kleertjes en die van ons onder het bloed zien bij het thuiskomen, de film van zijn val die al ettelijke keren weer de revue heeft gepasseerd en last but not least het schuldgevoel! Ik heb hem in die mand geholpen waardoor ik me niet van de indruk kan ontdoen dat het mijn fout is dat hij die tuimeling heeft gemaakt …

Op het eind van de rit besef je eigenlijk dat hoe klein of groot ze ook zijn, je hen nooit tegen alles zal kunnen beschermen! En dat het leven een leerschool blijft die je met vallen en opstaan dagdagelijks moet ondergaan. Die ongevallen zijn part of life! En hoe stoer ik me ook voordoe, gisteren is toch maar gebleken dat ik een klein hartje heb!

Getekend, de weekhartige vader 😉