Strong Viking

SV start

Oorah! You did it! Deze mail mocht ik dit weekend twee keer ontvangen. Eén keer voor de Water edition op zaterdag (13 km) en één keer voor de Familie editie op zondag van 3 km. Inderdaad, wat een paar jaar geleden als een maf idee van Bren is begonnen is in tussentijd een jaarlijkse traditie geworden. Gestart op de kortste afstand van 7 km (en afgezien gelijk de beesten 😉 ) en ondertussen al aan een afstand van 13 kilometer. En nee, het werkt niet verslavend maar op 12 oktober starten we met onze gekke bende in de zwaarste editie die doorgaat in Amsterdam, nl. de Brother Edition. Eentje waar we maar liefst 19 km en 40+ obstakels dienen te overwinnen.

Ik herinner me nog heel goed onze eerste deelname waar we een beetje verwaaid en verloren rond liepen aan de start. We ondergingen de warming up en de Strong Viking Pledge met argusogen, niet wetende wat ons te wachten stond. Enigste zekerheid was een houten muur van wel 2,5m hoog waar we moesten over raken. Toen dacht ik nog dat bij de start die muur omlaag zou gaan maar ik was nogal naïef op dat moment … 😉

Voor deze editie moet ik wel eerlijk bekennen dat ik met schrik aan de start stond. De hele zomer lang kampte ik met rugproblemen en kon ik amper sporten. In de twee weken voorafgaand aan het event kon ik maar een 4-tal keer een half uurtje joggen. De rug hield het dan wel maar 13 km en 30+ obstakels is toch wel iets helemaal anders dan joggen hé. Gelukkig speelde de rug me de hele tijd geen parten en ben ik nu zeker dat de hernia is verdwenen. Oef!

Vele hindernissen zijn ieder jaar hetzelfde maar de organisatie slaagt er wel telkens in de route anders te leggen doorheen Puyenbroeck en de volgorde van de obstakels verandert ook vaak. Persoonlijk krijg ik de grootste voldoening als ik merk dat ik vooruitgang heb geboekt op vlak van kracht en behendigheid. Dikke merci daarvoor aan Dries Beatse die fungeert als mijn personal trainer en er de voorbije maanden duchtig de pees heeft opgelegd, so thanks coach!

Bren en ik zijn uiteraard niet de enigste deelnemers in ons team. In totaal zijn we met 7 die hards die er telkens weer staan. En toegegeven, we zitten niet allemaal op hetzelfde sportieve niveau. We gaan van heel goed getraind (niet waar Jens? 😊 ) tot minder goed getraind (ik noem geen namen 😉) maar het leuke is wel dat we samen starten en altijd ook samen eindigen. Ook al liggen onze loopsnelheden ver uit elkaar. Tussen de verschillende obstakels kunnen er dus al eens gaten vallen maar we wachten elkaar telkens op om samen de obstakels te nemen of elkaar te kunnen aanmoedigen. Enerzijds creëert het een band maar anderzijds geeft het ook wel een bepaalde druk omdat je niet wil falen terwijl je vrienden (of vrouw) op je vingers zitten te kijken 😉

Persoonlijk heb ik bijvoorbeeld geen enkel probleem met hoogtes maar me laten vallen van een hoogte ligt al iets moeilijker. Ook al kom je dan terecht in (vies) water! Laten er nu toch een paar obstakels inzitten die zich op (geruime) hoogte afspelen en die gepaard gaan met vallen zoals de Ragnar Swing. Je klimt een ladder omhoog en van boven af swing je aan een handvat richting een bel die je moet proberen raken. Hierna volgt de vrije val richting water. Het eerste deel cava nog maar het vrije val gedeelte ligt toch al iets moeilijker. Die andere zes waaronder mijn vrouw lanceerden zich vrij vlot richting die bel dus kon ik moeilijk achter blijven. Vikings conquer their fears noemen ze zoiets. Oorah!

De voldoening en vreugde bij aankomst is echt wel een onbeschrijflijk gevoel. Geen idee hoeveel oerkreten en scheldwoorden daar vallen op een dag maar het zijn er veel en vooral luid! 😉 Check gewoon die finish foto, de max toch! En na de foto is het tijd voor het laatste gedeelte van de Strong Viking Pledge, nl. Vikings drink their beer in Walhalla. De organisatie zorgt voor een echt Scandinavisch biertje maar eerlijk gezegd krijg ik toch liever een Jupilerke en wil ik gerust doen alsof dat Viking bier is want dat wat we krijgen zie ik mij niet direct op een zomers terrasje bestellen bij grote dorst 😊

SV arrival

Na een meer dan deugddoende nachtrust stonden we er op zondagmorgen opnieuw maar dan nu met de kids voor de Familie editie. Voor hen een ideale afsluiter van de vakantie vol water en modderplezier en voor mama en papa een ideale manier om de stramme spieren weer los te krijgen 😊

Een paar dagen later ligt de focus helemaal op de obstacle run in oktober waar er toch nog dient bijgetraind te worden. Niet enkel krachtoefeningen maar zeker ook het lopen. Want ik ben er me volledig van bewust dat de overstap van 13 km naar 19 km geen overstap is die je zo maar maakt. Zowel in de voorbereiding als tijdens de race zullen we er allemaal ons kopke moeten bij houden. Maar ter compensatie beloven we wel een aangepaste wedstrijd outfit om het fun element automatisch op de foto te krijgen als ons het lachen is vergaan 😉

Pain is temporary, quitting lasts forever!

Gisteren zag ik een tweet voorbij komen met de tekst: ‘Pain is temporary, quitting lasts forever’. Een andere die vaak wordt gebruikt is: ‘Pain is temporary, pride forever’ en het liefst van al geef ik de voorkeur aan die tweede. Toch is het die eerste die kenmerkend is voor mijn o zo mooi verhaal in de triatlon. En omdat schrijven / bloggen therapeutisch werkt, zal ik deze blog wijden aan hoe ik in de sport ben verzeild geraakt en er ondertussen ook ben uitgestapt.

In 2004 liep mijn toenmalige relatie op de klippen en keerde ik terug naar mama’s nest. Toeval wil dat ook een paar van mijn vrienden in diezelfde periode weer vrijgezel zijn geworden en dat we heel vaak (lees: enorm veel) op de lappen gingen tot in de vroege uurtjes. Na één jaar liederlijk leven kon je al snel aan me zien dat ik iets te veel van het goede leven genoot. De kilo’s kwamen er geleidelijk aan vlot bij!

In 2005 stapte mijn werkgever als hoofdsponsor in het project Ironmanagers, een project waarbij niet-atleten over een periode van 3 jaar worden getraind naar het afleggen van een volledige triatlon (3,8 km zwemmen – 180 km fietsen – 42 km lopen). Niet alleen werden ze sponsor maar zochten ze ook intern een gek om deel te nemen aan het project. Ik werd die gek omdat ik had besloten eindelijk iets te gaan doen aan die mooie rondingen die ik cadeau kreeg van dat liederlijk leven.

Naast fulltime werken volgde ik als een gek de trainingsschema’s die de trainer opmaakte voor ons allemaal. Deze schema’s waren voor alle deelnemers gelijk, ook al stond de ene veel verder dan de andere … Niet ideaal dus voor iemand die helemaal vanaf nul diende te beginnen. Ik slaagde dan ook niet in mijn opzet om in het eerste jaar een kwarttriatlon af te leggen. Wel deed ik mee aan de Mr T (sprinttriatlon 750m zwemmen – 20 km fietsen – 5 km lopen) aan de Gentse Blaarmeersen. Deze deed ik al hakkelend uit maar de honger naar meer en langere wedstrijden was niet meer te stillen.

Uiteindelijk bleef ik nog 2 jaar aan de slag bij Ironmanagers zonder ooit de vooropgestelde doelstellingen te halen. Cru gezegd waren de trainingsschema’s niet op maat waardoor ik 3 jaar aan één stuk verkeerd trainde en geen resultaten boekte. Ik brak met Ironmanagers en sloot me aan bij het No Limit Team, één van de grootste teams in België. Ok qua ondersteuning maar trainingsschema’s werden ook in groep aangeleverd zonder echt rekening te houden met de individuele capaciteiten! Wel slaagde ik er in tussentijd in om een aantal kwart- en 2 jaar op rij de halve triatlon van Antwerpen uit te lopen.

In mei 2010 stapte ik in het huwelijksbootje en op het idyllische eiland Bali had ik een lang gesprek met het vrouwtje. Ging ik de fiets aan de haak hangen of er toch nog eens een lap op geven en gaan voor die fabelachtige lange afstand! We besloten dat ik nog één kans / één jaar alles mocht geven om mijn droom waar te maken. Hiervoor ben ik haar nog altijd enorm dankbaar!

Terug in België besloot ik aangesloten te blijven bij het No Limit Team maar wel op zoek te gaan naar een trainer die me individueel kon begeleiden. Na lang zoeken, kwam ik terecht bij Jo De Neve, ex-prof triatleet en trainingspartner van Luc Van Lierde. Vanaf het eerste gesprek voelde ik dat er een klik was en gingen we van start. De keuze viel op de triatlon van Almere in augustus 2011.

In januari 2011 gingen we van start en combineerde ik een fulltime job met 8 trainingen per week. Op vandaag kan ik nog altijd zeggen dat ik geen enkele dag op het werk heb gemist door ziekte of blessure. Hiervoor zaten de schema’s (en uiteraard een beetje geluk) te goed in elkaar! Eindelijk voelde ik vooruitgang  en haalde ik iedere doelstelling die Jo vooropstelde. Ik verbeterde mijn tijd op de kwart met een half uur en op de halve afstand met drie kwartier. De overtollige kilo’s vlogen eraf, volgens sommige zelfs iets te veel 😉

Ik kan dus wel zeggen dat ik op 27 augustus 2011 vol vertrouwen aan de start stond van de triatlon in Almere! Alleen zat het weer een beetje tegen. Het zwemparcours werd afgelegd in de Oosterschelde net voor ze overgaat in de Noordzee en er was die dag lichtjes storm waardoor er golven tot een halve meter hoog waren. Even werd zelfs gesproken om de wedstrijd te annuleren maar bon, ondanks het woelige water sprong ik om 7u vol goede moed in het water. De vooropgestelde tijd van anderhalf uur zwemmen over 3,8 km werd vlot gehaald ondanks de zware omstandigheden.

Ik stapte dus heel blij op de fiets en begon aan mijn 180 km fietsen in de polders van Almere. Veel meer dan koeien en een bende super enthousiaste vrienden die mee gingen om te supporteren kwam ik niet tegen. Ook bij het fietsen kregen we te maken met hevige rukwinden en stormregen waardoor eten en drinken op de fiets allesbehalve gemakkelijk was. Veel meer dan om het half uur een (naar braak smakend) sportgelleke naar binnen werken was niet mogelijk! Ondanks de hevige rukwinden haalde ik toch een gemiddelde van om en bij de 28km per uur en kon ik na 6,5u mijn loopschoenen aantrekken om aan de afsluitende marathon te beginnen.

De overgang van het fietsen naar het lopen verteerde ik vrij goed en in de eerste loopkilometers haalde ik een pak medeatleten in. Allemaal goed voor de ‘moral’ J en het eerste rondje van 14 km passeerde vrij snel. Bij het passeren van de meet kon ik nog vlot een teken doen naar de familie dat ik me goed voelde en de doelstelling van 12u vlot ging halen. Jammer genoeg begon het hierna minder goed te lopen. Mijn inwendige darmflora begon te protesteren omdat ik tijdens het fietsen bijna uitsluitend maar sportgellekes naar binnen kon werken. Resultaat was dat ik omstreeks km 17 een buikkramp heb gekregen die zijn weerga niet kende en die anderhalf uur heeft aangehouden. Ik kon niks anders dan te gaan liggen in foetushouding op de doornatte grond om de pijn te proberen tegen te gaan. Naast de buikkramp raakte ik dan ook binnen de kortste keren onderkoeld en zat er niks anders op dan de wedstrijd via een geïmproviseerde ambulance te moeten verlaten!

Acht  maand leefde ik naar dat ene moment toe, dronk ik geen druppel alcohol en leefde ik als een echte prof! Dan doet opgeven op zo’n manier extra veel pijn want zonder die zware weersomstandigheden en een maag die wel bestand was tegen sportgellekes had ik mijn droom echt wel kunnen verwezenlijken. Bijkomend wisten mijn vrouw en ik een paar weken voor de wedstrijd dat er een kindje op komst was waardoor het echt wel bij die ene poging ging blijven.

Ook al zegt iedereen dat deelnemen belangrijker is dan winnen. En ook al zegt iedereen dat ik het zonder die elementen dat je niet zelf in de hand hebt wel degelijk zou gehaald hebben. Nooit zullen ze mij daarvan kunnen overtuigen. Vandaar dat ik gisteren bij het lezen van de quote ‘Pain is temporary, quitting lasts forever’ meteen weer werd teruggebracht naar die bewuste dag in Almere waar mijn droom uiteenspatte op de dijk! Het niet halen van de eindmeet, het ontbreken van die finishfoto met bijhorende medaille in mijn bureau zullen voor altijd een litteken nalaten dat nooit meer zal helen …